अमृतानुभव, पद्य भावानुवाद, अध्याय ५ सच्चिदानंद पदत्रय विवरण ओव्या ५६ ते६० (अभंग१०९ते ११७ )

अमृतानुभव, पद्य भावानुवाद, अध्याय ५  सच्चिदानंद पदत्रय विवरण  ओव्या ५६ ते६० (अभंग१०९ते ११७  )

************************************************************************

उपाय मागील पाय । घेऊन झाले वाय ।

प्रतीति सांडिली सोय । प्रत्ययाची ॥ ५-५६ ॥

जाणण्या उपाय

घेती मागे पाय  

होऊनिया वाय

तया ठायी ॥ १०९॥

प्रत्यक्ष प्रतीती

अशक्यच इथे

म्हणूनिया वाटे

नच जाय  ॥ ११०॥

येथें निर्धारेंसी विचारु । निमोनि झाला साचारु ।

स्वामीच्या संकटी शूरु । सुभटू जैसा ॥ ५-५७ ॥

जैसा संकटात

असतांना स्वामी

जीव त्या देऊनी

लढे योद्धा ॥ १११॥

तैसा तो विचार

जो निश्चयात्मक

सरे  आपसूक

शोधासाठी ॥ ११२ ॥

नाना नाशु साधूनि आपुला । बोधु बोधें लाजिला ।

नुसुधेपणें थोंटावला । अनुभउ जेथे ॥ ५-५८ ॥

द्वैताच्या अभावी

बोध नाश पावे

तया न सोसावे

बोध नाव ॥ ११३ ॥

आणि अनुभव

एकांती पडून

पांगळा होऊन

जात असे ॥ ११४॥

भिंगाचिया चडळा । पदरांचा पुंज वेगळा ।

करितां जैसा निफाळा । आंगाचा होय ॥ ५-५९ ॥

अभ्रक  भिंगाचे

काढता  पापुद्रे  

काही न उरते

जैसे मागे ॥ ११५॥

कां गजबजला उबा । पांघुरणें केळीचा गाभा ।

सांडी तेव्हेळीं उभा । कैंचा कीजे ? ॥ ५-६० ॥

किंवा गरमीने

अति उबारला

केळी गाभा ल्याला

पांघरून ॥ ११६॥

तरी तयालागि  

एकेक काढता

नुरेच  पाहता

अंती काही ॥ ११७॥

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

https://amrutaanubhav.blogspot.com

अमृतानुभव, पद्य भावानुवाद, अध्याय ५ सच्चिदानंद पदत्रय विवरण ओव्या ३६ ते४० (अभंग ७६ ते ८४ )

अमृतानुभव, पद्य भावानुवाद, अध्याय ५  सच्चिदानंद पदत्रय विवरण  ओव्या ३६  ते४० (अभंग ७७  ते ८४ )

जैं प्रकृति डंकु अनुकरे । तैं प्रकृति डंकें अवतरे ।

मां डंकूचि तैं भरे । कोणकोणा ? ॥ ५-३६ ॥

 .

प्रकृती पुरूषा

दंश तो करूनी

घेई नाचवून

जगात या ॥ ७६ ॥

असे दंश  फक्त

नसे दोघेजण

कोणा म्हणे कोण

काय झाले  ॥ ७७ ॥

तैसें आपुलेनि सुखपणें । नाहीं जया सुखावणें ।

आणि नाहीं हेंही जेणें । नेणिजे सुखें ॥ ५-३७ ॥

आपल्या सुखाने

जो न सुखावने 
सुख ते भोगणे 
घडेचिना ॥ ७८ ॥

सुखी न म्हणणे
ऐसे जे बोलणे  
तेथे उमटणे  

हेही नाही ॥ ७९॥

आरिसा न पाहतां मुख । स्वयें सन्मुख ना विन्मुख ।

तेवीं नसोनी सुखासुख । सुखचि जें ॥ ५-३८ ॥

पाहिल्या वाचूनी

आरश्यात  मुख

सन्मुख विमुख

दोन्ही नाही ॥ ८०॥

तयापरी तिथे

सुख-दुःखातित   

सुखची सतत

मूळ रुपी॥ ८१॥

सर्व सिद्धांताचिया उजरिया । सांडोनिया निदसुरिया ।

आपुलिया हात चोरिया । आपणचि जो ॥ ५-३९ ॥

सर्व सिद्धांतांच्या  

शोधतांना वाटा

न येईचि  हाता

जैसे काही ॥ ८2 ॥

तया शब्द ज्ञाना

पलीकडे काही

राहते ते राही

स्वरूप  ते ॥ ८३॥

न लवितां ऊंसु । तैं जैसेनि असे रसु ।

तेथिंचा मीठांशु । तोचि जाणे ॥ ५-४० ॥

न लावीता ऊस

जैसा असे रस

तेथील मिठास

तोचि जाणे. ॥ ८४

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

https://amrutaanubhav.blogspot.com