अमृतानुभव, पद्य भावानुवाद अध्याय २, सद्गुरू स्तवन, ओव्या ५६ ते ६०
*******************************************************************
॥ कैसा आपणया आपण । दोंविण सोइरेपण ।
हा यहूनि विलक्षण । नाहींना
नोहे ॥ २-५६ ॥
५६
शिवल्या वाचून
परंतु द्वैताला
गुरू शिष्या खेळा
मांडियेले ॥१२५॥
आहे नाही सोस
नच दोन भाव
ऐसा हा स्वभाव
विलक्षण ॥१२६ ॥
जग आघवें पोटीं माये ।
गगनायेव्हढे होऊनि ठाये ।
तेचि निशी साहे । नाहींपणाची ॥
२-५७ ॥
57
होवून अफाट
जग घेई पोटी
गणना एवढी
व्याप्ती ज्याची ॥१२७ ॥
परि तोची असे
नाही निशे मध्ये
नसणे अवघे
पांघरून॥१२८॥
कां पूर्णते तरि आधारु । सिंधु
जैसा दुर्भरु ।
तैसा विरुद्धेयां पाहुणेरु ।
याच्या घरीं ॥ २-५८ ॥
५८
पूर्ण अपूर्णता
जैसी सिंधू पोटी
भरती ओहोटी
होऊनिया॥१२९॥
तैसे तया ठायी
विरुद्ध पाहुणे
असणे नसणे
दिसू येते॥१३०॥
तेजा तमातें कांहीं । परस्परें
निकें नाहीं ।
परि सूर्याच्या ठायीं । सूर्यचि
असे ॥ २-५९ ॥
५९
तेज आणि तम
यांचे नाही नाते
एक नाही तिथे
दुजे असे॥१३१॥
सूर्य नच जाणे
तोही भेदभाव
संपूर्ण अभाव
प्रकाशाची॥१३२॥
येक म्हणतां भेदें । तें कीं
नानात्वें नांदे ? ।
विरुद्धें आपणया विरुद्धें । होती काइ ? ॥ २-६० ॥
६०
एक म्हणताच
भेद जन्मा येतो
एक पणा होतो
व्यर्थ तिथे ॥१३३॥
म्हणून गुरूला
एक विशेषण
निरर्थ दिसून
येत असे ॥१३४॥
आपणा वेगळे
कैसे हो आपण
अवघे बोलणं
अर्थशून्य॥१३५॥
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर
तिकोणे
https://amrutaanubhav.blogspot.com/
