अमृतानुभव, पद्य भावानुवाद अध्याय २, सद्गुरू स्तवन, ओव्या ५१ ते ५५
*******************************************************************
गुणा तेलाचिया सोयरिका । निर्वाहिली दीपकळिका ।
ते का होईल पुळिका । कापुराचिया ॥ २-५१ ॥
५१
तेल नि वातीची
होता सोयरिक
पेटतो दिपक
मंदपणे ॥११५
परि पेटविता
वडी कापुराची
ज्योत प्रकाशाची
जैसी आन ॥११६
५२
तया दोहों परस्परें । होय ना जंव मेळहैरें ।
तंव दोहीचेंही सरे । सरिसेंचि ॥ २-५२ ॥
तेथे त्या
दोघांचे
होताच मिलन
जाती हरवून
एक सवे ॥११७
सरता कापूर
अग्नी तो ही
सरे
अशी एकसरे
एक होती॥११८
५३
तेविं देखेना कायी ययातें । तंव गेलें वंद्य वंदितें ।
चेइलिया कांतें । स्वप्नींचें जेवीं ॥ २-५३ ॥
तया परी तेथे
पाहण्यास जाता
वंद्य मी
वंदिता
दिसेनाचि ॥११९
स्वप्नातील
कांता
भेटेना शोधता
निद्रिस्त उठता
झोपेतून ॥१२०
५४
किंबहुना इया भाखा । द्वैताचा जेथें उपखा ।
फेडोनियां स्वसखा । श्रीगुरु वंदिला ॥ २-५४ ॥
अवघे हे बोल
घडती द्वैतात
केवळ निरर्थ
गुरू पुढे ॥१२१
गुरु आत्म सखा
जाहलो वंदिता
भेदाची ती
कथा
सांडूनिया ॥१२२
५५
याच्या सख्याची नवाई । आंगीं एकपण रूप नाहीं ।
आणि गुरु-शिष्य दुबाळीही । पवाडु केला ॥ २-५५॥
काय सांगू
बाई
सख्य नवलाई
एकरूप नाही
जरी अंगी ॥१२३
गुरू शिष्य
ऐसी
द्वैताची ही
किर्ती
जगी मिरविती
परि साच ॥१२४
©डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://amrutaanubhav.blogspot.com
